ogurpad

Witam wszystkich, myślę że jeśli chodzi o sprawy techniczne to jest już ok, teraz mogę sobie pisać, co mi się żywnie podoba

Pierwszego tematu jako takiego nie będzie, zamiast tego wrzuciłem co nieco do About. Następny temat, będzie jak mnie najdzie wena, albo coś innego.

pozdrawiam

ogur

Jeden z moich ulubionych filmów i to ulubionych w ten specyficzny sposób, że już po pierwszym obejrzeniu to wiedziałem. Potem tylko oglądam, gdy mam okazję. O czym jest? O tańczeniu - idealna wymijająca odpowiedź, jednak zawierająca prawdziwa informację. Tyle wystarczy wiedzieć, nie ma co mówić fragmentów fabuły to zawsze psuje efekt. Warto obejrzeć, film jest przyjemny, lekki (no może chwilami nie) i ogólnie rzecz biorąc pozytywny.

Jedna z moich ulubionych scen (jak zawsze można liczyć na youtuba w takich sprawach ;P).

Jakby kogoś frapował tytuł piosenki: The Jam - A Town Called Malice

pozdrawiam

ogur

Nie wiem jak to o mnie świadczy, ale właśnie jestem w trakcie ulepszania tego właśnie ogurpada i co chwila niezmiernie mnie to wpienia.

Głównie wkurzam się na siebie i głupie błędy, które robię (a które znajduję wystarczająco późno by to stworzyło nowe) a po części na kompa i języki programowania. Cóż sam sobie winien jestem, bo zachciało mi się być zgodnym ze standardem, ale mam nadzieję, że przemęczę się i wyjdzie z tego cud, nie potworek. Chociaż na razie cel jest jeszcze daleki.

Chyba nie na darmo mówi się, że przekleństwa są jedynym językiem znanym programistom na całym świecie - jeśli ktoś tego nie rozumie, niech spróbuje coś napisać, zaraz załapie

Ale weź tu się człowieku nie denerwuj, kiedy postęp techniczny daje ci nieograniczone możliwość, gdy siedząc sobie wygodnie w domku, możesz tworzyć, pisząc kształtujesz, wygląd twojego dzieła możesz zmienić w pare sekund w inny... A jeszcze szybciej może się wszystko spieprzyć i to tak, że i za rok nie przypomnisz sobie co jest przyczyną. I koniec zabawy w Kreatora, z obiecanego narzędzia M&M (Monsters & Miracles) wychodzą jednak potworki. Cywilizacja śmieje się z ciebie. A miało być tak pięknie, w głowie już była wizja, perfekcyjnie zaplanowany projekt, który jednak z miarę realizacji okazuje się być dziurawym i rozpadającym się kawałkiem papieru.

No nic, trzeba wrócić do poprawek, mam nadzieję, że przed wybuchem frustracji, będzie jakiś postęp, bo wbrew przysłowiu wcale nie jest obojętne czy prędzej czy później (nawet wybitnie nie jest obojętne).

pozdrawiam

ogur

Jest po pierwszej, czyli noc jak się parzy. Lubię tą porę, jest tak cicho, pusto, jest zupełnie inaczej niż w dzień. Świat jest taki inny, gdy nie ma ludzi na ulicach (no oczywiście oprócz dresów, skutecznie psują klimat nocy). W lecie jest w nocy, coś tam często jednak cyka, łazi śpiewa albo inaczej hałasuje, trzeba dopiero jesieni, albo nawet zimy, żeby było zupełnie cicho. Zwłaszcza zimą, bo wtedy śnieg tłumi wszystkie dźwięki, jednak zimą trudniej jest czerpać przyjemność z innej zalety nocy.

Mianowicie, jest Księżyc. A Księżyc w pełni to jest coś, na co mogę patrzyć godzinami. Teraz jeszcze mu trochę brakuje do pełni, ta jest dopiero 28, ale już wygląda nieźle. Widok o tej porze, nie jest jeszcze taki egzotyczny, ot jasny Księżyc, ciemne niebo. Ale, czasem gdy posiedzę naprawdę długo, gdy już zaczyna świtać, czasem Księżyc robi się cały czerwony. A wtedy wystarczy odrobina wyobraźni i już widzimy Mars .

Swoją drogą, gdyby Ziemia miała drugi księżyc byłoby znacznie ciekawiej. To wręcz niesprawiedliwe, że Ziemia, jedyna z planet W Układzie Słonecznym (co do galaktyki to może być różnie) na której jest życie ma tylko jeden księżyc! Co prawda Merkury i Wenus nie mają wcale, ale w końcu na nich nic ciekawego nie ma (Wenus to tylko ładnie wygląda rano i wieczorem). Zardzewiały Mars ma już dwa, a napompowane olbrzymy mają tyle, że same nie wiedzą co z nimi robić. Tam nie ma ich nawet kto oglądać i podziwiać. Po prostu marnotrawstwo materii kosmicznej.

Księżyc zaczyna się robić pomarańczowy, ale niestety chowa sie za bloki. W tamtym roku miałem ładniejszy widok

pozdrawiam

ogur

Robię się nerwowy... Dlaczego? Jak to dlaczego, zostało raptem 4 dni do imprezy, mojej osiemnastki, a wszystko jeszcze nie jest tak jakbym chciał! I co najgorsze, nie mam żadnej kontroli nad pogodą, a ona ma kluczowe znaczenie, w końcu impreza jest na otwartym powietrzu.

Jeszcze parę dni temu, myślałem że o co jak o co, ale o pogodę chyba mogę być spokojny. Mogłem. Gdy wczoraj zasypiałem, tak mi się zdawało, że coś ciągnie po nogach, ale myślę może tylko przy kompie zmarzłem. Ale nie! Dzisiaj wstaję rano i idę na balkon, a tu ewidentnie zimniej! I to nawet nie jest tak trochę chłodniej, co nawet byłoby lepsze niż upał. Nie to jest taki chłód, że jak taki będzie, to nie wiem kto na dworze wytrzyma. No nie dość, że od paru dni prognozy straszą mnie opadami (ci wszyscy prezenterzy pogody, wiedzą jak to na mnie działa, widzę ten błysk złośliwości w ich oczach) to jeszcze teraz to! I weź tu człowieku się nie stresuj...

No i oczywiście nie mogę pominąć faktu, że tuż tuż szkoła. Tuż za imprezą wręcz. No to tyle dobrze, że Pana G już nie ma i nie będzie nam swoich lekturek proponował. Panu już podziękujemy.

pozdrawiam

ogur

PS: Nie dać się zwariować, nie dać się zwariować, nie dać się zwariować, nie dać się zwariować...

Dzisiaj się zebrałem i wreszcie poszedłem złożyć wniosek na wydanie dowodu. Wcześniej jeszcze sobie z neta ściągnąłem formularz, wypełniłem, zrobiłem zdjęcia i byłem gotowy do drogi. Gdy dotarłem na miejsce przystąpiłem do działania, a przy okazji poczyniłem parę obserwacji

Jeśli chodzi o przekrój społeczny, no to można spotkać ludzi w każdym wieku czy zawodzie. I oczywiście zawsze trafią się jakieś indywidua - np w pewnym momencie, gdy wszyscy kulturalnie czekaliśmy, zostaliśmy uraczeni rozmową przez telefon. Ba i to jaką - żeby ją usłyszeć można było nawet nie wchodzić bo budynku. Z tego co wywnioskowałem, to jakaśtam koleżanka dostała sie do jakiejś trupy aktorskiej i chciała się pochwalić. Szkoda tylko, że akurat wtedy gdy jej wylewna koleżanka była w blisko nas. No cały urząd się dowiedział, jak bardzo się cieszy, jak to cudownie i ogóle.

Ale żeby nie wyszło, że to jakieś straszne miejsce, to powiem, że w trakcie czekania, wdałem się w rozmowę z pewną miłą kobietą, która akurat zajmowała kolejkę za kogoś. Porozmawialiśmy trochę, jako że bardzo się stresowała, że zaraz jej kolej, a nie ma chłopaka, któremu za którego stała, to zaoferowałem, że ja, jako że byłem przed nią, mogę trochę grać na czas. Na szczęście obeszło się bez tego, może to i dobrze, bo chociaż pomógłbym tej kobiecie, to reszta kolejki by mnie zjadła.

W tym urzędzie myślę, że w każdym zachodzi taka ciekawa przemiana: każdy kto jest tu pierwszy raz, przychodzi jako totalny noobek i nie wie, gdzie ma pójść, co wziąć, co podpisać. Ale w miarę przebywania tam dowiaduje się wszystkiego i daję radę. Mało tego, po chwili jest już "stałym bywalcem", przechodzi na poziom mastera i już może doradzać innym, którzy są jeszcze noobkami. Swoją drogą, gdy się przychodzi do urzędu i jest się zagubionym dobrze poszukać takiego. Łatwo ich poznać - wyglądają na pewnych, trzymają w ręce sporo już wypełnionych dokumentów i najczęściej rozmawiają z kimś, udzielając porad. Ja też już jestem masterem, jakby ktoś miał iść po dowód, to mogę udzielić dokładnych instrukcji.

W sumie cała wyprawa nie zajęła mi zbyt długo, raptem godzinę. Dowód mam do odebrania w październiku i jak się dowiedziałem kątem ucha, mam 10 lat na odebranie.

pozdrawiam

ogur

Jak w temacie xD

Nie no napisze coś więcej... Coś więcej xD

Dobra trzeba się w garść wziąć, a więc jak już zdążyłem wspomnieć, jestem po imprezie, a nawet dwóch, jeszcze nie do końca się wyspałem, nie do końca jeszcze się ogarnąłem, ale zaczynam przejawiać symptomy powrotu do normalności (względnej ). I cóż powiedzieć, było fajnie, nawet bardzo, na pierwszej, u Żanety najlepsze było poimprezie, gadanie o niczym, połączone z walką o kocyk Moja impreza kosztowała mnie trochę nerwów, ale i tak wyszedłem na plus. Jako, że było trochę zimno, to największym powodzeniem cieszyło się ognisko - skutkiem czego, pięknie pachnieliśmy dymem. A nad ranem, gdy postanowiliśmy względnie pospać, usłyszeliśmy jedne z najdziwniejszych rzeczy, jakie moglibyśmy usłyszeć (Uwolnijcie świnie! ). Ogólnie było dobrze. Dooobrze.

Chyba zaraz wrócę do odsypiania, albo coś zjem, bo dopiero teraz mnie apetyt złapał.

pozdrawiam

ogur

[img=315]gruby_cukier2.jpg[/img]

Wiecie co to jest? To jest gruby cukier. Kosmos To jest jedna z tych rzeczy, które są genialne samym swoim istnieniem, nie potrzebują nic robić. On po prostu jest. I jest gruby, ziarnisty, obłędny. Można go sobie do herbaty wsypać i patrzeć jak długo się rozpuszcza. Wyobrażacie sobie jak obłędnie może na ciastku wyglądać? Można go nawet pałeczkami jeść (tudzież czym innym).

Kosmos... Kto tego nie rozumie, widocznie nie potrafi docenić majestatu, grubego cukru.

pozdrawiam

ogur

Tak, dzisiaj będzie niski humor. Taki bardzo. Znaczy zacznie się może kulturalniej, ale potem spadnie, łoj spadnie... Mocno wrażliwe na język osoby niech lepiej nie czytają dalej

No dobra ale o co mi właściwie chodzi? Jest taka stronka, która przerabia inne na specyficzny sposób. I tak na przykład może tak albo może tak (oblecha ). Ale może być też tak. CO prawda teraz to się robi dres version, ale nie potrafię się nie roześmiać Inne strony też wychodzą ciekawie, jakieś rządowe, onet i czy inne bzdety. Nareszcie politycy brzmią szczerze.

pozdrawiam

ogur

Pochwalę się, a co. Kupiłem sobie pendrive 2GB, wreszcie koniec noszenia filmów na płytach, a dodatkowo mam fajny brelok do kluczy. Wygląda to mnie więcej tak:[img=220]http://www.acris.pl/zdjecia/7/07865B5B762A4C7F_d.jpg[/img]Dodatkowo wtyczka USB jest wsuwana do środka, a sam suwak świeci na pomarańczowo (bursztynowo jak pisze w jednym opisie). Przez to wysuwanie, obawiam się, że za bardzo będę się tym bawił i mogę to szybko zpsuć, ale możne jakoś się uda nie . Na dzień dobry usunąłem cały soft z niego (useless imo) co dało mi 100MB więcej . Teraz muszę jeszcze tylko zapełnić, przydatnymi progsami i będę miał niezbędnik.

pozdrawiam

ogur

Na początek link. Link do strony grupy muzycznej (bo zespół to raczej złe słowo). Na ich pierwszy kawałek trafiłem w gierce Plasma Pong. Zainteresowałem się, znalazłem ich nazwę potem stronę i spodobało mi się. Na stronie pierwszy otwiera się "Nara" kawałek, który był użyty w jakimś soundtracku (zresztą oni generalnie taką muzykę tworzą) jest taki klimatyczny, dobrze się go słucha. "Pompeii", kawałek z tamtej gry, różni się trochę od pozostałych, ale też jest świetny, ma taki epicki charakter. No nie da sie ukryć, że trzeba lubić taką muzykę, ale jak ktoś nie lubi to... ma problem.

pozdrawiam

ogur

Trochę pójdę na łatwiznę tym razem, bo na dzień dobry i jako główną cześć dam znowu linka. W sumie na tym mógłbym skończyć, jest kilka moich wierszyków (oprócz ostatniego, ale Gałczyński pewnie pisał go z myślą o mnie) i tyle, no ale mogę coś więcej napisać o tym moim pisaniu.

Jak można zauważyć, większość ma komentarz pisane w drodze albo coś podobnego. To przez to, że jak idę do szkoły, bądź z, to generalnie się nudzę . A jak się nudzę to szukam jakiegoś zajęcia. Rymowanie jest dobre, bo po pierwsze nie potrzebuje nic do tego, a po drugie pomaga mi tempo utrzymać. Gorzej, jak mnie najdzie ochota, żeby wierszyk zapisać, bo wtedy zwalniam albo się zatrzymuje, żeby moją twórczość utrwalić na kartce, albo komórce. Ale cześć pisze tak o, jak mnie wena najdzie, jak jest potrzeba, albo jak jest coś zupełnie innego. W sumie nie staram się, żeby wychodziły jakieś wielkie, wiekopomne dzieła. Po prostu takie proste rymowane utworki, których jedynym zadaniem jest wywołanie uśmiechu. Mam nadzieje, że nikomu w przyszłości nie przyjdzie do głowy, żeby to omawiać, bo to już by było przegięcie. To chyba tyle, nie ma się co rozpisywać .

pozdrawiam

ogur

Dwie sprawy. Otóż nam w Zamoyu się czasem nudzi. A czasem bardzo się nudzi. A czasem nudzi się tak bardzo, że zaczynamy tworzyć. I wychodzą z tego różne rzeczy. I tu ważna jest druga sprawa, bo może jeszcze nie wszyscy wiedzą, ale ja jestem zdrowo poryty. I teraz, gdy dodatkowo jeszcze jestem znudzony to wychodzą z tego naprawdę dziwne rzeczy. Przed obejrzeniem poniższego filmu pragnę zauważyć, że ten papier miał mi początkowo służyć, do walki z katarem, ale okazało się, że są ciekawsze zastosowania .

Na koniec dodam, że ja po prostu lubię rozśmieszać ludzi - jak oni się śmieją, to ja się dobrze czuje .

pozdrawiam

ogur

Ale mi dobrze!

Zdrowo pokręcony jestem dzisiaj... Zaraz, jakie dzisiaj, ja już tak cały tydzień jestem! W jakimś śnie, to jest zbyt nierzeczywiste, zbyt dobre, zbyt Abstrakcyjne... Ja się zakochałem! Jestem innym człowiekiem.

Jako, że TEN topic jest zdrowo dziwny, to pozwolę sobie walnąć reklamę (to nie dla mnie tylko dla mojego brata, mnie to nic nie kosztuje, a on niech ma ) LINK LINK LINK

Ostatnio znowu mnie taka mocna zajawka na skakanie złapała, i dzisiaj wreszcie jakoś to do sensownych faktów doprowadziliśmy W sumie to nie był jakiś superciężki trening, raczej tak bez szaleństw jak to po przerwie w skakaniu (no dobra, może pomysł, żeby trenować Cat Leapa po przerwie jest mało luźny, ale to szczegół). Najlepszą częścią treningu był oczywiście obłędny fight między mną a Kajtkiem, wręcz epicki. Piach latał na wszystkie strony, do tej pory mam trochę we włosach

Fajnie się na piaskownicy ćwiczy, zwłaszcza to dobra miejscówka na ćwiczenie BTwista, ale ostatnio czuje większy pociąg do PK, muszę wreszcie Reverse to 360 wykręcić

No może z wyjątkiem buroli rzucająch ziemniakami.

Sampler Nody-G - gość wymiata.

pozdrawiam

ogur

Genialny skecz Jeffa Dunhama, polecam go obejrzeć najlepiej parę razy - zwłaszcza, że za pierwszym razem ciężko wszystko zrozumieć (w sumie za którymś razem dalej ciężko wszystko załapać ). Ale nawet jeśli nie zrozumiecie wszystkich dowcipów, same ruchy i granie jest obłędne. Nie ma co gadać, za dużo, oglądajcie

pozdrawiam

ogur

Ostatnio na IRCu to się czuję gorzej jak bot (pozdrawiam L xD) - ludzie wchodzą, widzą na liście: @L @ogur i wychodzą! I nawet nie czekają, nie spróbują zagadać, tylko widzę Joined i Left, albo najlepiej bezczelnie Quit. Nawet mi nie dają szansy się odezwać. A potem się jeszcze dziwią, że do L gadam - on przynajmniej jest, to że mało gada to inna sprawa. Zresztą jak już zostaną to potem wychodzą to tylko pa i bach Quit. A ja mogę co najwyżej L "cześć" powiedzieć. Jeszcze trochę i tylko z L będę gadał

Tak w ogóle to nasz kanał to #TrzeciaI w sieci Quakenet.

pozdrawiam

ogur

No to zacznijmy od początku - nasz matematyk zwany MJ, oddał dzisiaj klasówki. I tak przeglądam i przy jednym zadaniu jest jakaś notatka. Zadanie położyłem na tym, że miałem równanie cos2x=0 i mój błąd polegał na tym, że swojego czasu jak dochodziliśmy do takiej postaci to mieliśmy napisać, że są rozwiązania, ale nie potrafimy ich podać. Problem w tym, że to było jakiś czas temu i w międzyczasie nauczyliśmy się to rozwiązywać. Mi coś się w główce uroiło, że jednak nie i dałem ww. adnotację. Tak więc patrzę na to zadanie i komentarz. A tam jest taka uwaga. Jeśli ktoś nie może rozczytać, to podpowiadam: tam jest napisane Bo jesteś nygus! Ten komentarz mnie zabił

pozdrawiam

ogur

Tak właśnie, Syndrom, bo to jest co najmniej chore. O co chodzi - człowiek (lub częściej informatyk) siedzi sobie przed kompem. I nagle nachodzi go odwieczna chęć przekąszenia czegoś. Więc niewiele myśląc, wstaje i intuicyjnie kieruje się do mitycznego miejsca kreacji cudów pozwalających w przyjemny sposób przedłużać naszą egzystencję na tym padole, czyli poetycko mówiąc do kuchni. I tu najczęściej z bogatego menu możliwości, wśród których można wybierać wybór pada na dwie kanapki. Kanapki, bo są wygodne do zjedzenia, szybkie do zrobienia i pozostawiają dużo miejsca na inwencję twórczą. Dwie, bo co tu dużo gadać przeciętny głodny osobnik ma dwie ręce. Talerzyki generalnie są niepożądane, bo wymagają więcej zachodu, a poza tym mają skłonność do zbierania się w okolicach komputera. Robienie wieżyczek z kanapek na rękach też nie jest zbyt dobre, utrudnia to transport, a dół kanapki często zmienia się w górę kanapki, która była niżej. Tak więc zaopatrzony w dwie kanapki, informatyk tudzież inny człowiek wraca do kompa. I tu zazwyczaj jedna kanapka jest umieszczana na stole, gdzieś w zasięgu, a druga zostaje w ręce i jest konsumowana. Po jej spożyciu, niczego nieświadoma jeszcze ofiara Syndromu sięga ręką, chwilę potem wzrokiem w kierunku miejsca, gdzie zostawiła druga kanapkę. I co się okazuje? Tejże kanapki nie ma!

Wielu z was pewnie zadaje sobie pytanie: co się stało z tym nieszczęsnym kawałkiem chleba i mięska? Czy został podstępnie i zuchwale skradziony przez jakieś zwierzę lub co gorsza współdomowników? Lub może spadł gdzieś ze stołu by zniknąć w czeluściach dywanu? A może jakaś wyższa kultura, która wyewoluowała z komputerowego kurzu, przejęła go jako łup wojenny? Otóż nie, kanapka została zjedzona przez samego użytkownika! Niewiarygodne lecz taka jest prawda. Zapytacie jak mógł tego nie spostrzec? Mechanizm tego procesu jest niezwykle złożony i trudny do analizy. Jednak ze względu na powagę tego zjawiska, przeprowadzono kilka prób obserwacji.

Wydaje się, że główną przyczyną samoczynnej konsumpcji drugiej kanapki jest skłonność do automatyzacji działań podczas pracy przy komputerze. Gdy użytkownik potrzebuje coś napisać sięga ku klawiaturze, gdy potrzebuje myszki sięga po nią, drukowanie wywołuje ruch po papier. W ten sposób, fakt skończenia pierwszej kanapki i związane z tym uczucie niedosytu automatycznie sprawia, że sięgamy po drugą. Zmiana jest przy tym tak szybka (jeśli bierzemy pod uwagę wszystkie czynniki jakie wpływają na użytkownika), że nie możliwe jest zauważenie, iż aktualna kanapka nie jest pierwszą, lecz drugą. Można było również zaobserwować, że przy większej ilości kanapek, zjawisko również zachodziło, tzn. obiekty badań nie spostrzegały ile kanapek tak naprawdę jedzą. Czasem przy liczbie trzech kanapek testowych, uważali, że jedzą dwie lub jedną. Przy większych wartościach zaburzenia są jeszcze większe, ale po osiągnięciu limitu i zaspokojeniu głodu, obiekt przestaje jeść, aczkolwiek nie sprawdzając ile zjadł.

Co można na to poradzić? Cóż, tradycyjne środki są bezradne, jedyny ratunek w niekonwencjonalnych metodach. W niektórych przypadkach pomaga rozstawienie kanapek w odległych punktach, tak by poprzez konieczność wstania możliwe było zauważenie końca pierwszej i początku drugiej. Można też robić więcej kanapek, ale to wymaga użycia talerzyków. Z drastycznych sposobów można robić tylko jedną kanapkę podczas jednej wizyty w kuchni, ale jak wynika z obserwacji ujemne emocje towarzyszące temu powodują, że nie jest to najlepszym rozwiązaniem. Próba skupienia uwagi na fakcie jedzenia generalnie dezorganizuje całą pracę.

Zjawisko istnienia Syndromu Kanapki Informatyka jest niezaprzeczalnym faktem, lecz mimo wszystko nie mamy zbyt wielu szans na obronę. Możliwe, że rozwój techniki umożliwi równą walkę z tym problemem, ale na chwilę obecną w większości przypadków sprawa jest beznadziejna.

pozdrawiam

ogur

Znowu to samo. W sumie domyślałem się tego, wiedziałem, że może nastąpić. W końcu taka jest ich natura, zdążyłem ją poznać. To w ich stylu zostawić w najmniej oczekiwanym momencie. Tak z zaskoczenia, mimo że czujesz pewne sygnały, że coś jest nie tak, że coś zaczyna się pogarszać, ale nie dopuszczasz takiej możliwości. Wolisz udawać, że tego nie widziałeś, że zdawało Ci się. Ale oszukujesz tylko siebie, bo wiesz że ona wcale nie żartuje. Po pewnym czasie to jest już jak bomba, mimo udawania że wszystko jest w porządku drżysz już na samą myśl o tym, że będziesz musiał skorzystać z jej pomocy, bo wiesz jaki może być tego efekt. Uważasz, że lepiej niech po prostu będzie jak jest, że to odwlecze krytyczny moment. Ale to kłamstwo, nie możesz tego zatrzymać. Gdy to już nadejdzie, jeszcze rozpaczliwie próbujesz się ratować, choć wiesz, że to koniec. Próbujesz na różne sposoby, ale wiesz, że ona już i tak Cię nie posłucha, już jej nie obchodzisz, co byś nie robił. Na nic zda sie Twoje doświadczenie, które nabyłeś w przeszłości kiedy zdarzył się poprzedni raz. I tym razem polegniesz, jesteś skazany na porażkę. Myślałeś, że tym razem to Ty będziesz pierwszy i Ty zrobisz ten krok, ale ona jak zwykle Cię ubiegła i teraz zostałeś na lodzie. Tak, od początku mówiła, że dwa lata to maks na co możesz liczyć, ale podświadomie miałeś nadzieję na więcej. A jednak ona okazała się konsekwentna. Zostawiła Cię i jedyne co możesz zrobić, to poszukać nowej, bo chociaż wiesz, że skończy się to tak samo, nie możesz bez niej żyć.

To boli. I zawsze będzie boleć. Mi też się to przydarzyło, boli mnie jak każdego i jak kazdy jestem bezradny.

Nienawidzę kiedy psuje mi się nagrywarka płyt

pozdrawiam

ogur